27 maart Kaikura

Hallo allemaal, 27 maart daar ben ik weer, all in one piece terug in de beschaving(stad). Ik ben het allemaal een beetje kwijt, er is alweer genoeg gebeurd, maar zal proberen een beetje orde in de chaos te scheppen door middel van deze mail. Ik heb niets in mijn dagboek geschreven, dus het is de hoogste tijd. De 10 daagse hikingtrip was ontzettend gezellig, leuke mensen, veel gelachen, veel gelopen, rivieren overgestoken( op 1 dag 87 x een rivercrossing), daar worden je schoenen erg nat van. Nou ja, anders wel van de regen. We begonnen in het regenwoud van Te Urewera Nat. Park. Grote v.d. groep: 8( 5 Britten, 2 Duitsers en 1 Nederlandse) + Marlene, een Australische gids. Slapen gebeurde in hutten, omdat we het te nat vonden voor de tent en we overigens tegen donker aankwamen. Het boodschappen doen in Rotorua had wat lang geduurd. De rugzakken waren erg zwaar, omdat we voor 3 dagen eten en fruit mee hadden + het nodige energy-food (snoep, noten en muslirepen) Hij was volgens mij meer dan 15 kilo. Het eerste stuk viel me erg mee, maar op dag 2 met de 87 oversteken was ik flink af en was het ook nog mijn beurt om te koken. Dat was niet zo ingewikkeld -geen 3 gangen menu of zo, er waren maar 2 pannen mee- en er waren altijd genoeg handen om het snijwerk te doen. Dag 3 was veel klimmen en dalen en aangezien ik niet zo'n klipgeit ben zag ik daar een beetje tegenop, dus ging het geweldig. Toen naar Rotorua om op dag 4 te gaan kayakken op een vulkanisch meer. Mooi weer, veel wind tegen en later dus terug geblazen. Van daar naar het Tongariro National Park om verschillende wandelingen te maken. Op onze startdag begonnen we een beetje laat met lopen en haalden we de hut dus niet voor donker. Het terugdraaien naar wintertijd speelde ons een beetje parten, dus met hoofdlampen op door een duister landschap dat een beetje aan de Engelse Moors deed denken ( weerwolven landschap). De volgende dagen was het vulkanen beklimmen en door rotsachtig landschap lopen. Op dag 2 liepen we een stukje op de Tongariro crossing, de belangrijkste dagwandeling van Nieuw Zeeland en dat was te merken. Het ene moment waren we de enige 9 mensen op het pad en ineens liepen we als negen spooklopers (tegenliggers) op een soort Kalverstraat. En dat in de stromende regen. Van het Tongariro NP gingen we naar Waitomo om te gaan caven in een privegrot. ik moet eerlijk zeggen dat ik wat nerveus was om de grot in te gaan, vooral toen bleek dat we ons via een touw moesten laten zakken. Des te mooier is het dat ik er slap van het lachen uit kwam na een watergevecht en een zwempartij in de onderaardse rivier, waar overigens maar 2 mensen aan meededen, die volgens Jeremy klonken als 8 jarigen. In de grot waren veel gloeiwormen, dat is dus ook de reden om de grotten in te gaan. Een onogelijke worm, maar hij geeft licht en dat is dus leuk in het donker. Hoe meer honger, hoe stralender, om maar zoveel mogelijk insekten te scoren. Toen we na het grotklauteren door het plaatsje kwamen waar alle toeristengrotten zijn, was ik erg blij dat ik met deze organisatie op pad was. Toen door naar de westkust om bij het strand te kamperen en een hangi ( Maori wijze)te prepareren. Een hangi is een in een kuil gestoomde maaltijd. eerst een flinke kuil graven, veel hout ( onderweg gesprokkeld ) erin verbranden, stenen erin tot ze gloeiend heet zijn, eten erin, handdoeken erover, kuil dicht, markeren, paar uur wachten. Opgraven en smullen maar. Erg lekker. Tijdens die paar uur kun je dan lekker zwemmen in de golven terwijl de zon onder gaat. Dan is er niet veel meer te wensen over. Of ja toch, dat er niet zoveel zandvlooien zouden zijn. De volgende dag uitslapen, zwemmen en door naar Taranaki. De volgende vulkaan op ons programma. Helaas hebben we die nooit gezien, want het regende en waaide niet te geloven zo hard. We zijn dus nooit aan de klim naar de hut begonnen, maar hadden het geluk dat er in de hut aan de voet van de berg genoeg mensen hadden afgezegd, zodat wij daar konden slapen. De volgende morgen was het niet veel beter, zodat van een wandeling door het mysterieuze Lord of the Rings bos helemaal niets terecht kwam. Jammer maar ja niets aan te doen. Door naar Wellington, maar onderweg toen het weer opknapte op een strand waar je met je voertuig op mag rijden nog maar even in de golven gedoken. Wel even uitkijken met het strand oversteken met al die auto's en quadbikes. In Wellington met z'n allen uit eten, naar de disco, afscheid nemen van de groep en weer alleen verder, hoewel ik met een paar mensen wat afspraken heb gemaakt voor verderop in de reis, als tijd en plaats dan kloppen met elkaar. Te checken via internet, geweldig medium toch. Gisteren zou ik 's middags naar Kaikoura op het Zuid-eiland vliegen, maar het weer in Kaikoura liet dat niet toe. Verzet naar Picton + bustrip erachteraan, Slecht weer, uiteindelijk met een 4-zitter naar Blenheim en vandaar bracht de baas van het spul me naar het treinstation vanwaar ik met een shuttle naar Kaikoura kon. Sta ik daar op het station te wachten op de bus en wie komt er uit een andere bus gestormd? Mel de andere 8 jarige van de grot, van wie ik een dag tevoren afscheid had genomen. Leuk toch? Vanmorgen om 6 uur op om hopelijk walvissen te gaan kijken en ja ik heb ze gezien, wel 3 potvissen een hele tijd aan de oppervlakte en vervolgens van alle drie een duik naaar beneden, waarbij de staartvin ver boven water uitkomt, geweldig. De zee was wat ruw als je het beoordeelt naar het aantal spugende mensen, maar ik vond het wel meevallen. Het zal wel komen omdat we in een snelle catamaran zaten. Verder zagen we een enorme groep ( pod) dusky dolfijnen, de meest speelse soort die er is. Geweldige sprongen gezien. Verder een enorme Albatros over het water zien zwerven en dan nog wat zeehonden op een rots. Een geweldige ochtend. Daarna een busreis geboekt naar Christchurch, waar ik nu dus in een internetzaak zit. Morgen ga ik met de Tranz Alpine, naar zeggen de mooiste treinreis van Nieuw Zeeland, naar de andere kant van dit eiland. Vandaar met de bus weer een beetje naar het noorden, om bij regenwoud en bijzondere rotsen eens 2 dagen op dezelfde plaats te blijven, beetje wandelen zonder zware rugzak. De tijd raakt op ( computer dan), dus groetjes en tot de volgende mail Conny