23 april Bay of Islands.

Hoi allen, 23 april Het einde is nu definitief in zicht. Ik ben terug in Auckland en ga maandag weer terug naar het noorden om net als in het begin 3 dagen te zeilen. Lijkt me een prima afsluiting van de reis. Tja wat heb ik sinds 12 april zo'n beetje gedaan? Gezwommen met dolfijnen in Kaikoura, het was een groep van zo'n 600 dolfijnen, koud maar een geweldige ervaring. Het was vermoeiend, omdat je de hele tijd geluiden moet maken en bewegen om interressant voor ze te zijn, Als je als een lappenpop in het water ligt komen ze echt niet naar je kijken, dus lig je daar als een worst in een pak geperst te piepen en te zingen en met je benen te zwaaien. Dan zwemmen er ineens vijf of zes dolfijnen om je heen en als je rondjes met ze draait, blijven ze even. Ze kijken je echt aan. Maar ik moet zeggen dat ik het toch leuker vindt om ze vanaf een boot te zien zwemmen en springen. Ach je moet het gedaan hebben om dat te weten. In het Abel Tasman NP. een dag gekayaked, geslapen op een huisboot en de volgende dag terug gelopen naar het begin van het park. Tijdens het kayakken hebben we zeehonden zien zwemmen vlak bij de kano's, dan zijn ze wel erg schattig, zoals ze in hun vinnen klappen of hun buiken hiermee krabben. In het water zijn ze beter benaderbaar dan op het land, w.s. omdat ze zich in het water zekerder voelen. Ze hebben hier overigens een aparte manier van te water gaan. Je zet een motorboot met passagiers op een trailer, tractor ervoor die over het strand naar de waterlijn rijdt en dan de boot achteruit van de trailer het water in laat glijden. Eb en vloed hebben zo geen invloed op wel of niet vertrekken. Verder heb ik een wijntour gedaan in Picton en een dagdeel van het Queen Charlottetrack gelopen. Mooi kustpad, waarbij je eerst als een gek moet klimmen en je vervolgens prachtige uitzichten hebt op de blauwe baaien. De ferry van Picton naar Wellington ( 4 uur varen ) genomen, daar zo kort mogelijk gebleven, dus de volgende dag door naar de oostkust, naar Napier, waar we erg laat aankwamen, omdat we pech hadden, dit kostte 2,5 uur. In Napier in de oudste gevangenis van NZ geslapen. Het zou er spoken, maar ik heb als een baby geslapen in mijn cel. Eergisteren was ik in Rotorua om wat thermische atrakties te zien. Een spuitende geiser en diverse modderpoelen en sulphur meren. Gisteren kwamen we aan bij Mount Manganui, die ik vanmorgen met twee anderen beklommen heb. Niet echt een hoogstandje, slechts 231 meter hoog, maar de enige heuvel in de weide omtrek, dus een prima uitzicht. En vandaag ging de rit naar Auckland. Morgen ga ik met twee mensen naar een vulkaaneiland, Rangitoto om hem te beklimmen, moet een mooie wandeling zijn. Nu nog even een buskaartje naar Pahia regelen voor maandag en een terugje voor donderdag om de reis af te ronden en vrijdag op het vliegtuig naar huis te stappen. Sorry, ik was van plan om het kort te houden deze keer, maar dat schijnt me maar niet te lukken. Groetjes en tot in Nederland Conny

12 april Dunedin

Hallo allemaal, 12 april Denk niet nu ik op reis ben, die Con heeft lekker vakantie, want het is hard werken hoor om steeds andere dingen te doen en nieuwe situaties tegen te komen. Daarom heb ik van de enige thriller die ik mee heb, pas ongeveer 30 bladzijden gelezen. Ik heb wel een boekje met Maori legendes gelezen, maar dat zijn maar 60 pagina's op A5 formaat met om de vier bladzijden een paginagrote tekening. Kun je nagaan hoe druk ik het heb. Ik ga het zeker niet redden om alles te doen wat ik wil, eigenlijk moet ik er dus een paar weken aanplakken, moet kunnen toch? 8 weken is gewoon te kort. Ik zal jullie even deelgenoot maken van mijn laatste dagen. Ook hier stonden de kranten vol met het afscheid van de paus en nu natuurlijk van het huwelijk van Charles en Camilla. Handig voor mij dat de paus nu is gegaan, nu blijft hij gelinkt aan Nieuw-Zeeland, zoals Diana aan Zuid Afrika en Claus aan Zuid Amerika, aangezien ik een ramp ben met jaartallen hoef ik alleen te onthouden waar ik zat toen ik het hoorde. Mijn hele geheugen zit vol, zowel digitaal als fysiek, dus heb ik net 4 geheugenkaartjes( met foto's) op CD laten zetten en schrijf ik nu deze mail om mijn eigen schijf te deleten ( niet helemaal hoop ik ). Ik weet niet meer wanneer mijn laatste email was, even zoeken. Ik ga ervan uit dat ik 3 april gemaild heb in Wanaka, waar ik in een bijzondere bioscoop ben geweest. Die middag zijn we door de Karawau Gorge gereden. Een deel van de Remarkables, de bergketen waar een flink deel van de Ban vd Ring is opgenomen. Van de Karawau brug is ooit de eerste bungy jumper gesprongen en hier is deze tak van gekte dus ontstaan. En nee, ik heb het niet gedaan, want ze zouden me eraf moeten duwen. Nu is er een heel circus omheen gebouwd. De sprong is 'maar' 40 meter, maar trekt nog mensen genoeg. In Queenstown zelf zijn de sprongen over de 100 meter. Een Ierse jongeman uit de bus heeft 3 verschillende jumps gemaakt, werkt veslavend zeker. Eind van de middag pas in Queenstown, dus verder dan eten en een paar wijntjers kom ik daar niet. De volgende dag begint de rit naar de Milford Sounds al om 7 uur, ja 's morgens. Het regent, dat is jammer maar ook weer niet. Een groot deel van de weg voor het Fjord gaat namelijk tussen enorme onbegroeide 1,5 tot 2 KM hoge rotswanden door en door de regen stort het water van alle kanten van deze rotsen af. Het is echt indrukwekkend. De camera wordt steeds nat ( regen), dat moet dan maar. Het is nog even onduidelijk of er wel een boot zal gaan ivm storm in het fjord, maar gelukkig varen ze wel. Hier maken we een rondvaart door het fjord. Ook hier enorme watervallen en gelukkig stopt het met regenen. Het is echt prachtig. Op de terugweg laat ik me afzetten in Te Anau, om een paar dagen in het Fjordland te blijven. Dit ligt in het zuidwesten van het Zuidereiland en is een Nationaal Park. Dinsdag 5 april heb ik 's morgens tijd voor een korte wandeling, voor ik met een bus word opgehaald voor mijn overnight trip naar Doubtful Sound. Dit is ook een fjords, iets zuidelijker. De bus zet ons af in Manapouri, waar we eerst met een snelle boot in 45 minuten het Manapouri-meer worden overgezet, flink meertje dus, en daarna met een touringcar via een gravelweg over de Wilmot pass worden gereden. De 21 KM lange weg is ooit aangelegd voor de waterkrachtcentrale die er staat en alle materialen en ook de bussen en de boot waar we straks opgaan zijn ooit met vlotten over het meer gezet. De boot is ware luxe. Alles inclusief, behalve de alcohol die je wilt nuttigen. De regelmatige Yorin travelkijkers kunnen zich de Fkordland Navigator misschien herinneren van een bezoek van Chris Zeegers aan dit deel van Nieuw- Zeeland. Wat hij niet heeft laten zien was de mogelijkheid om te kayakken. Ze noemen het een activiteit, maar erg aktief voelde ik me niet, we dobberden wat in het rond, want moesten in het zicht van de boot en van de gidsen voor en achter ons groepje blijven. Ach je doet even wat. Daarna mochten we zwemmen in het fjord, watertemperatuur ongeveer 12 graden Celsius. Aangezien ik wil kunnen zeggen dat ik in een fjord gezwommen heb, lag ik als eerste van de 7 gekken in het water voor een heel korte zwempartij. De kou viel eigenlijk wel mee, lang niet zo erg als een bron die ik me nog goed herinner op het Noordereiland. En dan de luxe van deze boot, een heerlijke warme douche, terwijl de schipper koers zet naar ingang van het fjord bij de Tasmanzee. De naam van het fjord is gegeven door kapitein Cook, die het doubtful vond dat er genoeg wind zou zijn om het fjord weer uit te komen als ze erin zouden varen. Toen hadden ze tenslotte nog geen motoren. Hij is er dus niet ingegaan, dat hebben later de Spanjaarden gedaan. Aangekomen bij de Tasmanzee, zijn we omgedraaid en in het donker naar een rustige arm gevaren waar we voor anker zijn gegaan voor de nacht. Om 6.45 uur wordt het anker opgehaald en hiervoor staan bijna alle passagiers op het dek. Het uitzicht op de rotsen om je heen in de ochtendmist is geweldig en dat wil je dus niet missen. Dan komt er nog even een bottlenose dolfijn met ons meezwemmen om de feestvreugde te vergroten en later zien we er nog een stuk of 10 vissen langs de kanten van het fjord. In een andere arm wordt alles wat geluid maakt uitgezet en wordt ons verzocht niet te lopen, praten ed, ademhalen mag nog net, maar niet te luid. De stilte is enorm in dit door rotswanden omgeven water, waar je alleen nog vogels en water hoort, prachtig en heel apart. Om een uur of 10 gaan we in Deep Cove weer van boord, over de pas en het meer en met de bus naar Te Anau, waar ik in een heerlijk zonnetje nog even een wandeling maak en lekker ergens een uurtje in de zon ga zitten. Donderdag 7 april heb ik een flinke wandeling gepland in het Fjordland NP. Ik wil een deeltje van het Keplertrack lopen, maar het giet enorm. Niet zoveel zin dus. Gelukkig wordt dat na een uurtje wat minder, zodat ik toch maar van start ga, want ik heb geen zin om binnen te gaan zitten hangen tot de bus naar Queenstown om 17.00 uur komt. Ik neem een shuttlebus naar een ingang van het park en loop een aantal uren door een prachtig bos, langs een rivier en later langs het Te Anau meer terug naar het hostel. Ik ben blij dat ik ben gaan wandelen, in het bos heb je niet zo'n erg in de regen,hoewel het wel koud was. Na de lunch had ik handschoenen, muts en sjaal nodig. Dat gebeurt me zelfs in de winter niet zo vaak. Daarna dus net de bus terug naar Queenstown, waar het 's avonds eigenlijk nogal rustig is voor zo'n bruisende stad overdag, met veel jongelui. vrijdag 8 april wandel ik in de buurt van Queenstown, de stilte van gisteren wordt hier niet gehaald, vliegtuigjes, boten, auto's, van alles komt er langs. Later ga ik met de gondel naar boven voor het uitzicht over de stad. Hier kom ik bijna in de verleiding om een tandemsprong met een paraglider te maken, maar toch maar niet, wie weet durf ik het ooit. Als ik tegen beter weten in bij Mc.Donalds een ijsje sta te kopen, hoor ik achter me," it will make you fat" en nee het is niet mijn geweten, maar Mel. Mel en Andy, het Britse stel van de hikingtrip op het Noordereiland zitten even verderop te eten en Mel zag me staan. Dat werd dus een gezellige avond in de pub. Zaterdag 9 april, er ligt veel verse sneeuw op de bergtoppen en de Magicbus chauffeur verheugt zich op de nieuwe winter. Vandaag gaat de weg terug via de Karawau gorge en de wijn- en fruitvelden om af te slaan naar Dunedin, aan de oostkust. Hiermee laten we hopelijk de regen een beetje achter de bergen aan de westkant achter. Dat lijkt eerst wel zo, maar als er later een wildlife tour op de agenda staat, worden we flink nat. Ik maak een excursie naar de Albatros kolonie, waar je achter glas naar jonge albatrossen kunt kijken. De Koningsalbatros die hier komt om te broeden, heeft een vleugelwijdte van 3,3 meter, niet nix. We zien er twee vliegen, juvenilen maar toch een prachtig gezicht. Een lopende Albatros is heel wat minder elegant. Er loopt er eentje naar een nest om een jong te voeden, helaas is dit nest niet zichtbaar. Daarna gaan we naar zeehonden kijken op de rotsen en naar geeloogpinguins die uit de zee komen voor de nacht. Verder liggen er een aantal zeeleeuwen op het strand waar wij op 2 meter langslopen en blijven staan. Er is er eentje die achter ons aankomt, wil hij met ons wil spelen?? Hun snelheid kan 20 Km per uur zijn op het strand en die van ons niet, wegwezen dus. Zondag 10 april volgt een rit van Dunedin naar Lake Tekapo, in een lekker zonnetje dat gelukkig de rest van de dag blijft schijnen en ook morgen. Het is een prachtige omgeving en ik besluit hier een dag extra te blijven om te gaan wandelen. Als maandag iedereen uit het hostel weg is, is het heerlijk rustig. Ik gebruik de hele dag om 5 wandelingen aan elkaar te plakken. Hierbij klim ik over 3 heuvels, lagere en iets hogere, maar steeds het prachtige uitzicht op het onwaarschijnlijk blauwe meer. Het is heerlijk en ik ben blij met deze dag in relatieve stilte. Als ik om een uur of 6 terugkom in het hostel, word ik met gezwaai begroet. Drie Nederlandse meiden die ik op eerdere dagen heb gezien. Gezellig binnenkomen zo. Ik moet stoppen, de tijd is op. Groetjes Conny

3 april gletchers

Hallo allemaal, 3 april Hoe is het bij jullie? Mooi weer heb ik begrepen, lekker dat de lente zo goed begint. Hier is de zomer afgelopen en kondigt de winter zich aan volgens de Nieuw- Zeelanders. Ik dacht altijd dat daartussen nog de herfst zat en aan storm en regen te zien deze week is dat ook zo. Nu loop ik weer in m'n korte broek, maar tot een uur of 11 is het koel, zon of niet. Je voelt dat je hier in het zuiden van het land dichter bij Antarctica zit. De in de vorige mail aangekondigde treinreis ging door prachtig gebied, van het vlakke oosten, over de Alpen en de Arthur's Pass naar het regenwoud aan de westkust. Op het zichtdek, ofwel de coupe zonder ramen, was het dringen geblazen om foto's te maken van de blauwe rivieren, spectaculaire bruggen ed. Ik heb hier dus geen foto's van, ik had een prachtig uitzicht vanaf mijn plaats en geen zin in het gedrang. De trein had een half uur vertraging bij vertrek en aankomst, en dat op een lijn waar maar 1 trein per dag rijdt/retour dan. Waar zeuren wij in Nederland dan toch over. Gelukkig kan ik nog wel met de bus naar Punakaiki, waar ik een hostel in het regenwoud heb geboekt. En dat is letterlijk. we zitten 3 KM van de plaats, waar overigens alleen een infocenter en een cafe te vinden zijn. Halverwege zit een Pub, waar ik met een paar mensen 2 avonden ben geweest en het hostel zelf bestaat uit een kantoortje en een aantal hutjes verspreid door het bos. Leuk en vijf minuten lopen van een baai, waar je overigens niet kunt zwemmen. gevaarlijke stromingen, maar wel leuk en afgelegen. Mijn hutgenoten zijn erg gezellig en Matt, een Nieuw-Zeelander met een auto vindt dat we beter naar de pub kunnen gaan dan erover praten, als ik met een Iers meisje over Ierland en pubs in gesprek ben. De volgende dag gaan we er eten. Punakaiki is beroemd om z'n pancake-rocks. De rotsen liggen als dunne plakken op elkaar, een vreemd gezicht. Verder zijn er blowholes waar het zeewater vooral met vloed doorheen wordt geblazen. Hoewel ze met de storm de volgende dag indrukwekkender waren al was het nog een uur van vloed af. Verder is er een Nationaal Park met mooie wandelingen waar ik er een paar van wilde lopen, maar dat werden er 0, wel lekker voor de hut onder het afdak vogeltjes en regendruppels zitten kijken, lekker rustig en mooi m'n boek wat bijgeschreven, ik loop nu nog maar 1 week achter. woensdagmiddag met een shuttlebus in de storm naar Greymouth, een plaats met een toepasselijke naam, grijs en niet veel te doen. Maar vandaar ging ik donderdag met de Magicbus langs de wetkust naar het zuiden, naar de Franz Jozef gletsjer.Ik had me al de hele reis verheugd op een helihike. Met een helicopter op de gletsjer afgezet worden en dan op schoenen met spijkerzolen ( aan de buitenkant ) over het ijs en door de spleten en in blauwkleurende holtes, maar toen ze begonnen uit te leggen hoe dat met hoogtes, dieptes, smalle randjes ed zat, draaide mijn maag zich al zo'n beetje om. Toen ze verder vertelde dat enkels, knieen en rug oke moesten zijn, vond ik een 2e reden om af te haken. Ik kan prima lopen met mijn rug, maar als ze me uit he helicopter zouden zien komen, mag ik niet eens mee. Ik had tot 2 dagen geleden namelijk nog hulp nodig van een muurtje, bus of helicopter om mijn rug te strekken vanuit zit. Nu gaat het alweer veel beter trouwens. Dus in plaats daarvan maar een helicoptervlucht gemaakt zinder wandeling, alleen 5 minuutjes op de gletsjer staan. Ik zat voorin en kon alles prachtig zien, dus ook toen hij een scherpe bocht maakte en er onder mij alleen de plastic koepel zat, even slikken. Op de terugweg zat ik achterin daar was het uitzicht helaas een stuk minder. Ze stoppen teveel mensen in de heli vind ik, vooral als je kijkt wat je ervoor betaald. Maar je gaat toch. De volgende dag een 2,5 urige wandeling gemaakt naar een uitzichtspunt, waar je goed zicht had op e gletsjer, daar een uurtje gezeten en toen weer 2, 45 uur terug. Flink klimmen en dalen, maar lekker rustig, maar 6 of 7 mensen tegen gekomen. zaterdag regen tot aan Wanaka waar ik nu zit Langs prachtig landschap en blauwe meren. Vlak voor Wanaka werd het droog. Wandeling naar de top van Mt.Iron met een mooi uitzicht op de plaats, 2 meren en bergketens in het rond. Boven kwam ik 2 plaatselijke dames tegen. Wandelde samen naar boven, hadden koffie mee en gingen daarboven ieder in hun eigen boek zitten lezen. Gezellig he? Daarna naar een bijzondere bioscoop waar de stoelen bestaan uit oude fauteuils en banken, een auto waarin je kunt zitten. Een pizza besteld voor in de pauze, die toen dus ook klaar was en mooi Oceans 12 gekeken, maar die had ik dus al eens gezien op een of andere vlucht denk ik. Ik was er al bang voor,maar wist het niet zeker. Vanmorgen een wandeling langs het meer gemaakt in het zonnetje en over een uurtje komt de bus me oppikken om naar Queenstown te gaan. Tot mails en groetjes, Conny

27 maart Kaikura

Hallo allemaal, 27 maart daar ben ik weer, all in one piece terug in de beschaving(stad). Ik ben het allemaal een beetje kwijt, er is alweer genoeg gebeurd, maar zal proberen een beetje orde in de chaos te scheppen door middel van deze mail. Ik heb niets in mijn dagboek geschreven, dus het is de hoogste tijd. De 10 daagse hikingtrip was ontzettend gezellig, leuke mensen, veel gelachen, veel gelopen, rivieren overgestoken( op 1 dag 87 x een rivercrossing), daar worden je schoenen erg nat van. Nou ja, anders wel van de regen. We begonnen in het regenwoud van Te Urewera Nat. Park. Grote v.d. groep: 8( 5 Britten, 2 Duitsers en 1 Nederlandse) + Marlene, een Australische gids. Slapen gebeurde in hutten, omdat we het te nat vonden voor de tent en we overigens tegen donker aankwamen. Het boodschappen doen in Rotorua had wat lang geduurd. De rugzakken waren erg zwaar, omdat we voor 3 dagen eten en fruit mee hadden + het nodige energy-food (snoep, noten en muslirepen) Hij was volgens mij meer dan 15 kilo. Het eerste stuk viel me erg mee, maar op dag 2 met de 87 oversteken was ik flink af en was het ook nog mijn beurt om te koken. Dat was niet zo ingewikkeld -geen 3 gangen menu of zo, er waren maar 2 pannen mee- en er waren altijd genoeg handen om het snijwerk te doen. Dag 3 was veel klimmen en dalen en aangezien ik niet zo'n klipgeit ben zag ik daar een beetje tegenop, dus ging het geweldig. Toen naar Rotorua om op dag 4 te gaan kayakken op een vulkanisch meer. Mooi weer, veel wind tegen en later dus terug geblazen. Van daar naar het Tongariro National Park om verschillende wandelingen te maken. Op onze startdag begonnen we een beetje laat met lopen en haalden we de hut dus niet voor donker. Het terugdraaien naar wintertijd speelde ons een beetje parten, dus met hoofdlampen op door een duister landschap dat een beetje aan de Engelse Moors deed denken ( weerwolven landschap). De volgende dagen was het vulkanen beklimmen en door rotsachtig landschap lopen. Op dag 2 liepen we een stukje op de Tongariro crossing, de belangrijkste dagwandeling van Nieuw Zeeland en dat was te merken. Het ene moment waren we de enige 9 mensen op het pad en ineens liepen we als negen spooklopers (tegenliggers) op een soort Kalverstraat. En dat in de stromende regen. Van het Tongariro NP gingen we naar Waitomo om te gaan caven in een privegrot. ik moet eerlijk zeggen dat ik wat nerveus was om de grot in te gaan, vooral toen bleek dat we ons via een touw moesten laten zakken. Des te mooier is het dat ik er slap van het lachen uit kwam na een watergevecht en een zwempartij in de onderaardse rivier, waar overigens maar 2 mensen aan meededen, die volgens Jeremy klonken als 8 jarigen. In de grot waren veel gloeiwormen, dat is dus ook de reden om de grotten in te gaan. Een onogelijke worm, maar hij geeft licht en dat is dus leuk in het donker. Hoe meer honger, hoe stralender, om maar zoveel mogelijk insekten te scoren. Toen we na het grotklauteren door het plaatsje kwamen waar alle toeristengrotten zijn, was ik erg blij dat ik met deze organisatie op pad was. Toen door naar de westkust om bij het strand te kamperen en een hangi ( Maori wijze)te prepareren. Een hangi is een in een kuil gestoomde maaltijd. eerst een flinke kuil graven, veel hout ( onderweg gesprokkeld ) erin verbranden, stenen erin tot ze gloeiend heet zijn, eten erin, handdoeken erover, kuil dicht, markeren, paar uur wachten. Opgraven en smullen maar. Erg lekker. Tijdens die paar uur kun je dan lekker zwemmen in de golven terwijl de zon onder gaat. Dan is er niet veel meer te wensen over. Of ja toch, dat er niet zoveel zandvlooien zouden zijn. De volgende dag uitslapen, zwemmen en door naar Taranaki. De volgende vulkaan op ons programma. Helaas hebben we die nooit gezien, want het regende en waaide niet te geloven zo hard. We zijn dus nooit aan de klim naar de hut begonnen, maar hadden het geluk dat er in de hut aan de voet van de berg genoeg mensen hadden afgezegd, zodat wij daar konden slapen. De volgende morgen was het niet veel beter, zodat van een wandeling door het mysterieuze Lord of the Rings bos helemaal niets terecht kwam. Jammer maar ja niets aan te doen. Door naar Wellington, maar onderweg toen het weer opknapte op een strand waar je met je voertuig op mag rijden nog maar even in de golven gedoken. Wel even uitkijken met het strand oversteken met al die auto's en quadbikes. In Wellington met z'n allen uit eten, naar de disco, afscheid nemen van de groep en weer alleen verder, hoewel ik met een paar mensen wat afspraken heb gemaakt voor verderop in de reis, als tijd en plaats dan kloppen met elkaar. Te checken via internet, geweldig medium toch. Gisteren zou ik 's middags naar Kaikoura op het Zuid-eiland vliegen, maar het weer in Kaikoura liet dat niet toe. Verzet naar Picton + bustrip erachteraan, Slecht weer, uiteindelijk met een 4-zitter naar Blenheim en vandaar bracht de baas van het spul me naar het treinstation vanwaar ik met een shuttle naar Kaikoura kon. Sta ik daar op het station te wachten op de bus en wie komt er uit een andere bus gestormd? Mel de andere 8 jarige van de grot, van wie ik een dag tevoren afscheid had genomen. Leuk toch? Vanmorgen om 6 uur op om hopelijk walvissen te gaan kijken en ja ik heb ze gezien, wel 3 potvissen een hele tijd aan de oppervlakte en vervolgens van alle drie een duik naaar beneden, waarbij de staartvin ver boven water uitkomt, geweldig. De zee was wat ruw als je het beoordeelt naar het aantal spugende mensen, maar ik vond het wel meevallen. Het zal wel komen omdat we in een snelle catamaran zaten. Verder zagen we een enorme groep ( pod) dusky dolfijnen, de meest speelse soort die er is. Geweldige sprongen gezien. Verder een enorme Albatros over het water zien zwerven en dan nog wat zeehonden op een rots. Een geweldige ochtend. Daarna een busreis geboekt naar Christchurch, waar ik nu dus in een internetzaak zit. Morgen ga ik met de Tranz Alpine, naar zeggen de mooiste treinreis van Nieuw Zeeland, naar de andere kant van dit eiland. Vandaar met de bus weer een beetje naar het noorden, om bij regenwoud en bijzondere rotsen eens 2 dagen op dezelfde plaats te blijven, beetje wandelen zonder zware rugzak. De tijd raakt op ( computer dan), dus groetjes en tot de volgende mail Conny

Auckland 15 maart

Hallo allemaal, 15 maart Hier de beloofde voortzetting. Ik ben bang dat de verhalen en de foto's nogal eentonig gaan worden. Want na een geweldige zeiltocht van 3 dagen in de Bay of Islands, waar ik 2 verschillende soorten dolfijnen heb gezien, ben ik vandaag in Auckland weer op een boot gestapt om dolfijnen en walvissen te gaan zoeken. Een snelle catamaran voor 120 passagiers, gelukkig voor ons waren er maar 17, dus alle ruimte. Het kostte nogal moeite om de common dolphins (soort) te vinden, maar ze waren er gelukkig wel en zoals ze zich door de boeggolf vooruit laten duwen is mooi om te zien. Het zeilen was echt geweldig. We waren met 6 passagiers en 2 bemanningsleden. Het eten was heerlijk en een goede langzame start van de vakantie. De eerste dag zagen we een pod (groep) van 60 of 80 common dolphins die erg speels waren. Geweldig en ze bleven zeker 2 uur rond onze boot zwemmen. Het snorkelen vond ik aardig, maar niets vergeleken met de Rode zee en /of Curacao en Bonaire. Maar toen iedereen in de dingie zat en ik besloot naar de boot terug te zwemmen zat ik ineens middenin een enorme school van Kingfishes( sorry, Nederlands??) Waarschijnlijk over de 100 en ze waren ongeveer 1.20 meter per stuk. Echt geweldig.. Dus ik roepen en de 2 bemanningsleden net als ik blij dat ik was gaan zwemmen, anders hadden ze dat mooi gemist en zo'n enorme school hadden ze nog nooit gezien. De rest van de dag ging op aan wandelen en vissen voor de meesten. Aan het vissen deed ik niet mee. Ik moet er niet aan denken dat er per ongeluk een vis aan m'n lijn komt. De wandeling was steil maar kort met een mooi uitzicht over de baai. De volgende dag begon met kayakken, dat was even afwachten, omdat ik kanoen eigenlijk alleen leuk vind in kleine watertjes in natuurgebieden, maar het zeekayakken was enig. Vooral tussen de rotsen door, als de golven van twee kanten kunnen komen en je dus echt moet kijken en werken om in de kayak te blijven. Het was wel een beetje een groepje tuttebellen hoor, want alleen de gids, Stefan en ik deden de wat uitdagender stukken, de rest peddelde rustig rondjes. Het eind was spectakel, kayak achter de dingie en met grote vaart over de golven getrokken worden, da's dikke pret. Later die dag zagen we Bottlenose dolfijnen. Deze zijn groter dan de common, kunnen wel 2 meter worden. Toen John ervan overtuigd was dat er geen kleintjes bij waren besloot hij dat we met ze mochten zwemmen. Toen we ons stonden om te kleden aan boord, kwamen er nog veel meer aan. Maar voor we onze wetsuits aan hadden( geloof me die zijn nodig om op temperatuur te blijven), kwam er een andere boot langs en gingen ze er vandoor in hun boeggolf. Flauw he? . We waren duidelijk te sloom voor ze. Later weer wandelen, vissen en de eerste regen van deze vakantie voor de vissers. Ik zat lekker binnen. Op de laatste dag hebben we geen dolfijnen meer gezien, nog wel een enorme rog met jongen, die behoorlijk dicht aan de kust komen. Gisteren wat cultuur opgedaan in Waitangi, waar met het verdrag tussen de Maori en de Engelsen Nieuw-Zeeland is ontstaan. En 's Middags de bus terug naar Auckland genomen, waar ik na het lezen van een brochure dus direkt besloot om weer dolfijnen te gaan kijken. Morgen gaat de 10 daagse wandeltrip beginnen. Ik hoop dat het goed gaat, want ik ben vanmorgen voor het eerst in 10 jaar weer eens flink door m'n rug gegaan en heb er nu nog last van. Als het maar niet van het zachte bed van vannacht komt, want dan kan het morgen alleen maar slechter zijn. Straks een warme douche en dan is het morgen hopelijk weer over. De komende tien dagen ben ik niet bereikbaar en hoeven jullie van mij geen nieuwe verhalen te verwachten. Ik ga me onderdompelen in de natuur van het Noordereiland. Voor wie van verder nieuws verstoken wil blijven, laat het me even weten. Ik heb in dit westerse land meer het gevoel dat ik eigenlijk niets heb te melden. Groetjes Conny

Auckland 10 maart

Hoi allemaal, 10 maart Ik ben dinsdag veilig aangekomen in Auckland en ga vanaf morgen 3 dagen zeilen in de Bay of Islands. Daarna zal ik weer eens verslag doen van een en ander. Ik heb er erg veel zin in, want ik kan op de ecocruz waarschijnlijk alles doen wat ik van plan ben op deze plek, zoals kayakken, snorkelen en dolfijnen kijken. Ik vermaak me in ieder geval best en realiseerde me vandaag dat de eerste week alweer om is. Groetjes Conny